Aquarel, het meisjeshoofdje 1984

Artist: Roland Laermans (Tienen 1937 - 1997 Tienen)
Technique: Aquarel
State: Excellent
Signature:  Signed by the Artist in front and dated
Sale with frame: Yes
Size picture (in cm): 13.4 cm x 13.4 cm
Dimensions of the work: 26 cm x 26 cm
Obtained: Private collection
Remarks: From the artist's heirs

 

Op de kunstwerken van kunstschilder Roland Laermans keert telkens hetzelfde motief terug: een klein hoofdje, teder en herkenbaar, dat doorheen zijn oeuvre als een rode draad verschijnt. Achter dit terugkerende beeld schuilt een diep persoonlijk en aangrijpend verhaal.

Na de doodgeboorte van hun kindje moesten de kunstenaar en zijn vrouw de pijnlijke boodschap verwerken dat er geen andere kinderen meer zouden komen. Een verlies dat hen allebei diep heeft geraakt, en dat niet in woorden te vatten was.

Voor Roland Laermans werd het schilderen een manier om met dit verdriet om te gaan. In elk hoofdje dat hij op doek zette, probeerde hij zich voor te stellen hoe zijn kindje eruit zou hebben gezien, op de leeftijd die het inmiddels bereikt zou hebben. Zo werd het penseel een instrument van rouw, en elk kunstwerk een stille, liefdevolle poging om een gemis een plaats te geven.

De hoofdjes zijn dan ook niet zomaar een artistiek handelsmerk — ze zijn een blijvende herinnering, telkens opnieuw geschilderd met dezelfde zachte toewijding waarmee een ouder aan zijn kind denkt.
 

129,00
Price

Artist: Roland Laermans (Tienen 1937 - 1997 Tienen)
Technique: Aquarel
State: Excellent
Signature:  Signed by the Artist in front and dated
Sale with frame: Yes
Size picture (in cm): 13.4 cm x 13.4 cm
Dimensions of the work: 26 cm x 26 cm
Obtained: Private collection
Remarks: From the artist's heirs

 

 

Op de kunstwerken van kunstschilder Roland Laermans keert telkens hetzelfde motief terug: een klein hoofdje, teder en herkenbaar, dat doorheen zijn oeuvre als een rode draad verschijnt. Achter dit terugkerende beeld schuilt een diep persoonlijk en aangrijpend verhaal.

Na de doodgeboorte van hun kindje moesten de kunstenaar en zijn vrouw de pijnlijke boodschap verwerken dat er geen andere kinderen meer zouden komen. Een verlies dat hen allebei diep heeft geraakt, en dat niet in woorden te vatten was.

Voor Roland Laermans werd het schilderen een manier om met dit verdriet om te gaan. In elk hoofdje dat hij op doek zette, probeerde hij zich voor te stellen hoe zijn kindje eruit zou hebben gezien, op de leeftijd die het inmiddels bereikt zou hebben. Zo werd het penseel een instrument van rouw, en elk kunstwerk een stille, liefdevolle poging om een gemis een plaats te geven.

De hoofdjes zijn dan ook niet zomaar een artistiek handelsmerk — ze zijn een blijvende herinnering, telkens opnieuw geschilderd met dezelfde zachte toewijding waarmee een ouder aan zijn kind denkt.